|
Diagnose bij re-integratie: Analyse en aanbevelingen
De Raad voor Werk en Inkomen formuleert in dit advies (juni 2009), gericht aan gemeenten en UWV, een aantal aanbevelingen om de selectie van cliënten en de inzet van diagnose binnen het re-integratieproces te verbeteren.
De focus betreft het traject van entree van de cliënt in de keten van werk en inkomen tot het opstellen van een werkplan (UWV) of trajectplan (gemeenten). Zo’n plan beschrijft het doel van de re-integratie en de te nemen stappen (de in te zetten re-integratie-instrumenten). De RWI wil hiermee bijdragen aan het beoordelen en herijken van de diagnosepraktijk; of aan de beoordeling aan welke eisen een te ontwikkelen of aan te schaffen instrument in de specifieke uitvoeringspraktijk moet voldoen. De uitvoerende organisatie kan zelf bepalen welke van de beschreven aspecten van diagnose van belang zijn. De dilemma’s en keuzes die worden besproken zijn afhankelijk van de wijze van uitvoering in de gemeente of bij UWV.
(gedeelte van-) conclusies:
Voor de re-integratie van gedeeltelijk arbeidsgeschikten, werkzoekenden en (niet)uitkeringsgerechtigden wordt, inclusief gesubsidieerde arbeid, jaarlijks een omvangrijk budget van circa 2 miljard euro beschikbaar gesteld. Voor een effectieve en efficiënte besteding hiervan is het noodzakelijk de vraag te beantwoorden welke cliënt op welk moment welke dienstverlening, of helemaal geen dienstverlening, nodig heeft. De RWI formuleert in zijn advies, gericht aan gemeenten en UWV, een groot aantal aanbevelingen om deze vragen door een goede diagnosestelling te beantwoorden.
De RWI is van mening dat het van groot belang is dat voor alle cliënten eerst een screening plaatsvindt. Daarin wordt bepaald of de werkzoekende op eigen kracht werk kan vinden of niet. Zo wordt voorkomen dat werkzoekenden die het niet nodig hebben toch dienstverlening krijgen, wat zelfs kan leiden tot een langer verblijf in de uitkering. Door een goede screening, en vervolgens een juiste diagnosestelling over welke dienstverlening wel nodig is, kan de effectiviteit van re-integratie aanzienlijk verbeterd worden. Het diagnoseproces kan tegen relatief lage kosten worden uitgevoerd door gebruik te maken van een goed diagnose-instrument of door zelf een diagnose-instrument te ontwikkelen.
De RWI gaat in het advies ook in op de rol van de werkcoaches en van de cliënten zelf. Een goed functionerend diagnoseproces maakt het werk voor de werkcoaches makkelijker, prettiger en vooral beter. De cliënt moet centraal staan in het diagnoseproces. Een diagnose die door alle partijen gedragen wordt, vergroot de effectiviteit van het re-integratietraject.
Standaardisatie en professionalisering van het diagnoseproces is noodzakelijk. Door gebruik te maken van ervaringsgegevens, door de voortgang van re-integratie en de behaalde resultaten te monitoren, door over alle cliënten dezelfde soort informatie geordend te verzamelen, wordt het diagnoseproces verbeterd. Als over alle cliënten dezelfde soort informatie op dezelfde wijze geordend wordt, kan die informatie gebruikt worden om na te gaan welke re-integratie-instrumenten voor welke cliënten het beste resultaat opleveren. Ook worden hierdoor waarborgen ingebouwd voor een goede oordeelsvorming door de werkcoach. Het is uiteraard niet het doel alle cliënten op dezelfde manier te behandelen: maatwerk voor de cliënt blijft het uitgangspunt. De uiteindelijke winnaar is de werkzoekende. Deze krijgt immers kwalitatief betere hulp bij zijn re-integratie.
Download hier het volledige onderzoek |
