Laatste nieuws
Inloggen
| Tweede voortgangsrapportage IRO - Een onderzoek in opdracht van Ministerie van SZW |
 |
 |
 |
|
Het ministerie van SZW heeft APE opdracht gegeven de implementatie, uitvoering en resultaten van de IRO-regeling te monitoren. Dit is de tweede voortgangsrapportage (2005). In 2004 is de Individuele Re-integratie Overeenkomst (IRO) geïntroduceerd. De IRO-regeling geeft het UWV de mogelijkheid om voor cliënten re-integratietrajecten in te kopen waarin meer maatwerk te realiseren is dan in trajecten uit de reguliere aanbestedingen. De regeling is bedoeld voor WW’ers en arbeidsgehandicapten die zelf hun re-integratieplan willen schrijven en zelf een re-integratiebedrijf willen kiezen. Het ministerie van SZW heeft APE opdracht gegeven de implementatie, uitvoering en resultaten van de IRO-regeling te monitoren. Dit is de tweede voortgangsrapportage. De eerste voortgangsrapportage is december 2004 uitgebracht.Conclusie (gedeelte van-) Aangevraagde en gestarte trajecten – Het aantal IRO-aanvragen is hoger dan vooraf werd verwacht. Tot en met mei 2005 zijn er 14.525 aanvragen ingediend. Daarvan zijn inmiddels 14.426 trajecten gestart. Kenmerken van IRO-cliënten – De IRO is vooral populair onder cliënten met een WW-uitkering. Van alle IRO-aanvragen is 73% ingediend door WW’ers. Bij reguliere trajecten is dat 56%. – De overige IRO-aanvragen zijn ingediend door arbeidsgehandicapten. Ten opzichte van reguliere trajecten vragen Wajong’ers relatief vaak een IRO aan (25% ten opzichte van 12%). – Cliënten met een IRO en met een regulier traject zijn ongeveer even oud. Ook de man-vrouw verhouding is vergelijkbaar. – Van de IRO-cliënten is 46% van de WW’ers en 27% van de arbeidsgehandicapten hoog opgeleid. Inhoud van de IRO-trajecten – Ruim eenderde van de IRO-re-integratieplannen voorziet in een loopbaanoriëntatie of assessment. – De meest voorkomende trainingen zijn sollicitatie- en netwerktrainingen. Ruim 20% van de re-integratieplannen bevat een vorm van scholing. Bij de reguliere trajecten uit het dossieronderzoek, is dit minder dan 10%. – Ongeveer de helft van de re-integratieplannen bevat een module persoonlijke begeleiding bij het zoeken naar werk. Persoonlijke begeleiding na werkhervatting vindt plaats bij bijna een kwart van de WW-cliënten en ruim eenderde van de arbeidsgehandicapte cliënten. Kosten van IRO-trajecten – De prijs van een IRO-traject voor WW’ers bedraagt gemiddeld € 4.079 (exclusief BTW). Voor arbeidsgehandicapten is dat € 4.623. Een regulier traject kost voor WW’ers gemiddeld € 3.217 en voor arbeidsgehandicapten gemiddeld € 3.963. – Bij 28% van de IRO-trajecten voor WW’ers en 34% van de IRO-trajecten voor arbeidsgehandicapten is een hogere prijs overeengekomen dan het maximum van € 5.000. – In 2005 neemt de prijs van een IRO-traject geleidelijk toe. In 2004 was juist sprake van een dalende trend, vooral in de eerste helft. Plaatsing – Van de in de eerste drie kwartalen van 2004 gestarte IRO-trajecten voor WW’ers is 16,7% beëindigd (mei 2005). Het plaatsingspercentage is 13,8%. Van reguliere trajecten die in dezelfde periode zijn gestart, is het plaatsingspercentage 11,9%. – Van de in de eerste drie kwartalen van 2004 gestarte IRO-trajecten voor arbeidsgehandicapten is 18,7% beëindigd. Het plaatsingspercentage is 11,3%. Voor in dezelfde periode gestarte reguliere trajecten is dat 10.6%. – Een kanttekening bij de berekende plaatsingspercentages is dat het gaat om voorlopige cijfers, omdat nog maar een klein deel van het aantal gestarte trajecten is beëindigd. Opvattingen over de IRO-regeling Over het algemeen zijn betrokkenen positief over de IRO. Positieve aspecten van de regeling zijn: – De geboden keuzevrijheid. Arbeidsgehandicapte cliënten waarderen de IRO op dit punt met een 7,8. WW’ers geven gemiddeld een 8.4. – Inhoud van het re-integratieplan. De IRO-regeling biedt meer ruimte voor maatwerk en scholing dan reguliere trajecten. Vanuit de kant van re-integratiebedrijven zijn twee kritische kanttekeningen gezet bij de vormgeving van de IRO-regeling: – De regeling leidt tot hoge acquisitiekosten als gevolg van ‘shoppende’ cliënten. – De declaratiesystematiek (no cure, less pay) leidt tot (te) veel voorfinanciering door re-integratiebedrijven. Met name de inzet van (dure vormen van) scholing zou leiden tot financiële risico’s. Ervaringen met de uitvoering Over de uitvoering van de regeling en de rol van het UWV en de re-integratiebedrijven zijn de volgende positieve punten opgemerkt: – Cliënten worden goed betrokken bij het opstellen van re-integratieplannen: 70% schrijft het plan zelf, samen met het re-integratiebedrijf of samen met het UWV. – Cliënten waarderen de begeleiding door het UWV met gemiddeld een 6,3. Bij reguliere trajecten geven cliënten gemiddeld een 5.3. Vooral WW’ers geven een hoger cijfer. – Cliënten waarderen de begeleiding door re-integratiebedrijven met gemiddeld een 7.4. Bij reguliere trajecten geven cliënten gemiddeld een 5.9. Er is ook kritiek op de uitvoering. De belangrijkste aandachtspunten die naar voren zijn gebracht zijn: – Bij veel UWV’ers en reïntegratiebedrijven bestaat onduidelijkheid of verschil van mening over de doelgroep van de IRO. – De voorlichting over de IRO kan beter, met name wat betreft de (on)mogelijkheden van de IRO en de procedure voor een IROaanvraag. – De toekenning van aanvragen duurt vaak lang. Het komt regelmatig voor dat trajecten starten voordat de overeenkomst is afgehandeld. – Er zijn aanzienlijke verschillen in de beoordeling van aanvragen door het UWV. Dit uit zich in grote regionale verschillen in het aantal gestarte trajecten en in de gemiddelde trajectprijs. Download hier het volledige onderzoek |
<
© 2012 InterLuceo
Joomla website en webhosting door NetSolid
Joomla website en webhosting door NetSolid