Delies constateert dat er vele duurzame samenwerkingsverbanden tussen beroepsonderwijs en bedrijfsleven bestaan, die echter onvoldoende dynamisch zijn en daardoor te weinig opbrengsten genereren. De Regionale Onderwijs Centra (ROC’s) blijken vaak moeite te hebben om de onderwijsbehoeften van het bedrijfsleven bij te benen. Zo zijn ze volgens Delies vaak niet flexibel genoeg om wijzigingen in de langetermijnplannen aan te brengen als de situatie in het bedrijfsleven daarom vraagt. Ook bedrijven zelf zijn onvoldoende in staat om op korte termijn hun scholingsplannen om te gooien.

De promovenda constateert verder dat ROC’s zich vaak te afwachtend opstellen. Ze zouden meer scholingsplannen voor de lange termijn moeten opstellen en daar bedrijven actief mee gaan benaderen. Vooralsnog stemmen de meeste instellingen voor beroepsonderwijs hun scholingspakketten af op concrete vraag uit het bedrijfsleven. Daardoor is de korte termijn vaak bepalend voor het opleidingsaanbod van de ROC’s.